Maandelijks archief: april 2012

Peperduur en moeilijk te kloppen

Hatchie.
Merci.
Niks ergs hoor. Geen verkoudheid of zo, alleen maar peper.
Wat? Neen, geen gewone peper, neen dat niet, geen gewone peper meneer maar recórdpeper. Jawel. Recórdpeper. Ontdekt verleden week.
Verleden week trok ik de keukenkast open, die boven de kookplaat.

Het flesje peper stond daar al wel eventjes in de kast, onschuldig ogend, naast een nietsvermoedend potje oregano en die griezelige gember, weggedoken wachtend op ontdekking.
Maar peper moest ik niet, ik rommelde achteraan op de schabben, blind tastend naar de kaneel. Ik greep dan ook de kaneel bij zijn lurven, dacht ik, maar het bleek de recordpeper.
Eerst had ik het zelfs niet door. Eerst dacht ik nog: o, kijk, een potje witte peper. Smoezelig etiket, oranjerode dopje en al wat kleverig. Gewone witte peper ogenschijnlijk, vermoedelijk ooit eens in een opwelling gekocht in de GB.
Ik wou ze al gewoon terugzetten, en toen zag ik het! Meteen gingen alle alarms af, confetti dwarrelde naar beneden en The Stars and Stripes denderde door de boxen. Paapaa-pappapaapappapaah! The standing record has been pulverized!

Tranen bij de Motilium400, die haar record meteen mocht inleveren. Tandengeknars bij de zoete uien op wijnazijn en een sippe lip bij de brandzalf. Zij werden in één klap gewist uit het grote boek der geschiedenis.

Het was nochtans mooi geweest. Van 5 maart 2007 tot 8 april 2012. Net geen vijf jaar was het record in handen van de Motilium400.
Het vorig record werd gevestigd op een even regenachtige namiddag als vandaag. Toen we onszelf vervloekten omdat we zopas begonnen waren aan het verven van de badkamer. ’t Leek nergens op. (Bewijzen? Vwalla). En vooral, het was niet zo’n prettig werk.
Dat schilderen valt eigenlijk nog mee, maar het is al die voorbereiding vooraf. Gaatjes vullen, gladschuren, verf kopen, kasten leegmaken…
En het was bij het leegmaken van die kasten dat de Motilium terug onder de levenden kwam. Houdbaarheidsdatum 31-5-2003. Meer dan vier jaar over tijd.
Meteen werd besloten om het medicijnkastje uit te vegen en in een beweging de nog bruikbare drugs te scheiden van de bwofdatzalnogwelgaangeneesmiddelen. We gaan nogal graag uit van het principe dat iets wat steriel opgesloten werd in een luchtdichte verpakking en dan nog eens bestaat uit louter en alleen zeer diepzinnige onontrafelbare chemische formules niet uit zijn eentje plots rijper wordt. Maar heel soms neemt het gezond (pun intended) verstand het over van de gierigheid.

Dat was in 2007. En nu werd dat record verbroken, wat zeg ik, aan diggelen geslagen, verpulverd, tot nederigheid gedwongen door de witte peper.
Ik lees voor – hou je vast: witte peper, houdbaarheidsdatum 11-12-1996.Geen idee hoe dat potje zoveel tijd ongezien kon vegeteren op een plankje in de keuken. Houdbaarheidsdatum 1996, dat wil zeggen, gekocht ergens in 1993 of zo. Een snelle rekensom in combinatie met mijn verhuisverleden leert mij dat de peper gekocht moest zijn, nog door mijn ouders, vandaar verhuisd naar mijn kot in Antwerpen vermoedelijk als klein aanmoediginkje van mijn moeder om mij tot het koken te bekeren, vandaar een paar straten verder mee gedelocaliseerd naar mijn eerste appartementje, de wispelturige tijden meegemaakt van Gent, Heverlee, West-Vlaanderen om opnieuw te verzanden in Antwerpen. We schrijven ondertussen 2000, amper drie jaar en een half te laat. En dan nog een laatste move’je naar hier, om er weer zes jaar te verdwijnen achterin de keukenkast.
’t Smaakte niet meer zo scherp, maar slecht was het nu ook weer niet.

Ja, ze bestaan, die huishoudens waar de conserven macedoinegroentjes(*) het met jaren voorsprong halen op het botteljaar van de vroegste Bourgogne uit het wijnrekje naast de schoenenkast.
Weten jullie meteen waarom we bij feestjes vragen om zelf een hapje mee te brengen. Dood door decenniasprong wordt niet gedekt door onze familiale.

Een collector’s item: de fabriek ging failliet in 2008, en wij hebben nog een blikje!
Advertenties