Maandelijks archief: februari 2012

Rigor Mortis

Lijkstijfheid of Rigor Mortis is het verstijven van het lichaam na het overlijden.
Na het overlijden wordt het lichaam koud en vanaf zo’n twee tot zes uur na de dood verstijven de spieren, vermoedelijk doordat de actine en myosine filamenten van de spier in elkaar schuiven.
De rigor mortis begint bij de oogleden, kaak en nek en breidt zich dan binnen zes uur langzaam verder uit over alle lichaamsdelen.

In tegenstelling tot wat de meesten denken, zal rigor mortis bij een hogere omgevingstemperatuur sneller optreden dan in geval van koude. Dat komt doordat de onderliggende chemische reactie bij hogere temperatuur spoediger optreedt.

Afhankelijk van de omgevingstemperatuur houdt de rigor mortis één tot drieënhalve dag aan.
Vrijwel direct na het overlijden verandert het lichaam van kleur. Omdat het hart het bloed niet meer rondpompt, trekt het bloed weg uit de huid. Hierdoor wordt de huid vaalbleek en slap. Ook zakt het bloed naar de laagst gelegen lichaamsdelen, in rugligging de billen en de rug. Op de plekken waar het bloed zich verzamelt, ontstaan paarse lijkvlekken (Livor Mortis). Medicijnen kunnen die verkleuring versnellen.

Voilà.
Omdat ik lijkstijfheid een leuk woord vind.


Reetjes

Belach’lijke deadlines
Onhoudbare druk
Niemand die luistert
Interesse? Geen fuck!

Leugens, verdraaiingen
’t houdt echt niet op
Iedereen dekking
Te laat, jij krijgt klop

Loser, en nietsnut
’t Vliegt over en weer
Mails vol verwijt
en niks geen verweer

Het is niet de waarheid
Dat heeft geen belang
hou ‘k hier mijn postje
Daarvan zijn ze bang

Slaap’loze nachten,
en baden in ’t zweet
met gruizige slaapkop
en jeuk aan de reet

Kapotte ochtend
en toch maar op weg
Zestien uren pezen
voor brood met beleg

Ijspegels wegkrabben
de motor start toch
Kom maar kom maar
Zestig kilometer nog

Je remt net op tijd!
Ogen verschrikt en zo groot
Twee reetje op straat
Ze springen naar morgen
verdwijnen in de sloot.

Er is zoveel schoonheid:
Tederheid, liefde en al wat mooi kan zijn.
Soms is het zo mooi, dat je de rijm vergeet.
Sneeuwvlokjes, ijsbloemen, nietsvermoedende reetjes.
Als je er maar de tijd voor neemt.  En vooral niet vergeet wat echt belangrijk is:
De vriendin is fantastisch, de gezondheid goed, op een verkoudheid na, maar zelfs die kriebelhoest klinkt     grappig.

 
Al dat geëmmer, gemelk en gedoe,
twijfels tot je vergeet
’t leven is mooi
dat ze roesten aan mijn reet.