Maandelijks archief: januari 2012

Een pijltje aquamarijn

Ik zag het de gracht uitschieten, een pijltje aquamarijn met vleugels. Fswiet, fswiet fswiet. Het zoefde naar een volgende gracht en verdween tussen het groen.
Nog nooit had ik er eentje gezien in het echt, de Vlaamse paradijsvogel bij uitstek: het ijsvogeltje. Ik was natuurlijk honderd jaar te laat met mijn fototoestel.
Het flitsende fluitertje was zelfs zo fluks dat eega Zap het niet eens gezien had. En mij met een blik van ‘mij ga je niet vangen- aanloensde.

Maar ik bleef enthousiast vertellen over de anderhalve seconde vogel die ik zonet gespot had, en ze helde stilletjesover naar geloof. Ik sloop naderbij, naderbij de plek waar ik the Kingfisher, wat een heerlijke naam in het Engels, laatst had zien verdwijnen. Toen ik er bijna was en de gluiperd nog niet zag, begon ik als een emoe met de slappe kak op en neer te springen en met wiekende armen, kra kra kra te roepen. Martin-Pêcheur, nog zo’n prachtige naam in het Frans, vloog op en snelde een derde gracht door, en dan een struik in. Weg.

Heb je het nu gezien, heb je het nu gezien!
Wat?

Sommige mensen willen echt niet.
Maar kom, ze blijft mijn Bird of Paradise.

De nieuwe ex-collega

De nieuwe voelt zich meteen thuis. Hij is dan ook goed, en heeft bakken ervaring. Overal heeft hij alles veranderd, overal was hij de beste. En nu komt hij ons vervoegen.

Hij trekt zijn sigaret in twee teugen op, en gooit de peuk nonchalant in de asbak. Waar moeten we zijn voor het nieuwsjaarsetentje?
Ik rijd hem voor naar het restaurant, we zitten schuin tegenover elkaar. Hij voert het hoge woord, maar veel diepte hoor ik niet. Een vijftal uur later staan we samen buiten op de pui. Hoe hij ons bedrijf vindt? Goed zeker, beetje braaf, beschaafd eigenlijk, hij houdt meer van actie. In de drank vliegen met collega’s, en daarna nog uitgaan met de bende, zo van die dingen. Niet zozeer een receptie en dan op restaurant, neen.

We vertrekken ongeveer gelijktijdig. Aan de verkeerlichten tien kilometer verderop zie ik zijn Mercedes’je. Ik herken het aan de blauwe mindervaliden sticker linksonder op de achterruit. Niet dat hij iets mankeert, maar die sticker heeft hij ooit ergens achterover kunnen drukken. Scheelt hem nogal wat qua zoeken naar parkeerplaats. Aanrader, moet je zeker ook doen, zo’n sticker kleven.

Ik ga achter hem staan. Dan gaat zijn raampje open. Het lege pakje Marlboro maakt een mooie scheervlucht en belandt midden op de snelweg. Het licht sprint op groen, en hij scheurt er vandoor. Ik denk niet dat hij mij herkend heeft.

Hij wordt mijn nieuwe ex-collega.
(wordt vermoedelijk wel vervolgd)

Hoe je behelpen in tijden van schaarste: Noord-Korea

Noord-Korea is communistisch en niet zo rijk.
In Noord-Korea zijn de mensen zelfs zo arm dat ze hun haar moeten delen.