Toen liedjes nog moesten rijmen

En dansers niet synchroon moesten dansen.
Heerlijk heerlijk: Nino Ferrer met Le Téléfon

Gaston,

il y a l’téléfon qui son
et il y a jamais person
qui y répond

Non (x 23).

Advertenties

Geplaatst op 9 december 2011, in Bevroren tijd, We doen aan cultuur. Markeer de permalink als favoriet. 13 reacties.

  1. Zingen gelijk met je lippen hoefde in die tijd ook nog niet, zo te zien.

  2. die non non, had je gerust ook 23 keer mogen schrijven!

  3. Niet mijn ding. Is dit echt oud of recent en gedaan alsof ?

  4. Dat zal wel één van de eerste echte Franstalige videoclip ooit geweest zijn.

  5. Zo te zien is het opgenomen in zijn eigen huiskamer, aan de belichting te zien. Als de camera iets verder zwenkt verwacht je de opgestapelde meubels te zien, een vogelkooitje en de sloffen van tante Rie.

  6. ’t Was wel de tijd dat er blijkbaar nog niet synchroon moest gedanst worden ook. Voor mij graag het lichtste blauw pakje. Geel staat mij niet zo goed.
    En nu even naar het vloerkleed gaan kijken. Bijna niet te geloven dat ik dat gemist heb.

  7. Inderdaad tamelijk hip. Terwijl ik de clip nogmaals zat te bekijken schoot ineens het woord bevallig door mijn hoofd. Dat is de manier waarom die mademoiselles dansen. Heel wat beheerster dan tegenwoordig 😉

    • Geweldig toch. Hoe meer je het bekijkt hoe beter het wordt!
      En nog een weetje bovenop. Weinigen weten dit, maar Nino heeft naast de rosse rupssnor ook nog het scratchen uitgevonden. Op seconden 39-42 krijg je daar een eerste voorbeeld van.
      Respect!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s