Verdoofd op scheurend ijs

Ze was net dertig, heel knap, heel vriendelijk en dokter. Mmrrmmggrr.
(Ze is nog steeds dertig, heel knap, heel vriendelijk en dokter, want ik zag haar verleden week nog.)
Ze lachte met pretogen, klein beetje eyeliner, net genoeg om het te merken, niet genoeg om het te zien. Haar sproeten dansen de samba. Sproeten in november!
Ze leidt ons in bekoring en in de kamer. Dit hier is mijn assistente, zij volgt nu stage, zegt ze en ze wijst op een soortgelijk prachtexemplaar van de vrouwelijke kunne. Lang donkerbruin haar en een Rachel Frederickx bril. Haar stond het.
Gelukkig heeft die een vreselijke stem, als van een wekker die verkeerdelijk afloopt om 4u14. Gelukkig, want hormonaal gezien kan ik er zo maar eentje aan. En dan nog.Wij beantwoorden haar vragen, of liever zapnimf beantwoordt haar vragen en ik kijk hoe de dokter met haar ongelakte bijna ronde vingernageltjes op het klavier rikketikt.
Dan kijkt ze naar mij met iets van een glimlach en ik heb plots een beetje zuurstof te kort.
Ze is anesthesiste. Veel moeite moet ze niet doen om te verdoven.

– ‘Dat was wel een knappe, niet?’, zei Zapnimf toen we terug buitenstonden.
– ‘Nogal ja’, bromde ik een beetje. Altijd gevaarlijk als ze zo’n vraag stelt. Vooral neutraal blijven. Niet tegenspreken, niet te enthousiast beamen, maar vooral neutraal blijven.
– ‘Die blonde toch, die andere was maar niks’, lieg ik.
– ‘Ja, en vriendelijk ook, en grappig.’
Een kleine ja, van mijn kant. Waar stuurt ze in godsnaam op af? Wat is ze van plan? Wil ze me uit mijn tent lokken, en zo ja, waar naartoe? Het voelt als scheurend ijs onder blote voeten. Alles roept Wegwezen hier!, maar het moet behoedzaam.
– ‘D’er zijn hier veel knappe dokters in dit ziekenhuis.’
-‘Ja?’ (ik een beetje schaapachtig).
– ‘Die chirurg daar, je weet wel, die met dat zwarte haar was ook zo’n knappe vent, en die van daarstraks die net na die knappe anesthesiste binnenkwam. Mmmmm.’

Het ijs blijkt dikker dan ik dacht.
Oef.

Advertenties

Geplaatst op 12 november 2011, in Kriebeltjes. Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. LOL ! Je mag toch kijken naar de mooie mensen ? Het is niet dat je daarna er een blogstukje over schrijft, hé. Oeps ! 😉

  2. Pff, bij ons is het kijken mag, aflikken niet.

    Af en toe goed water geven doet het gras thuis groen blijven.

  3. ze worden uitgekozen zodat de patiënten het minder erg vinden,
    mooie mensen zijn altijd leuker om naar te kijken!

  4. En toen zijn Zapnimf: “Je hoeft me voor 3 gaatjes in mijn buik mij niet te verdoven. Ik kijk wel in de ogen van de chirurg en ben voldoende weg van de wereld om geen pijn te voelen!” 🙂

    In Parijs zag ik zo een knappe ambulancier. Ik wou op slag ook een appelflauwte krijgen van de warmte. 🙂

  5. Die knappe dokteresjes zullen nog ogen trekken als Zapnimf binnen 2 jaar nog eens langsgaat voor controle. Eens zien wie daar dan de knapste zal zijn! Ha!

  6. Ik dacht dat die dokters alleen in tv-series zo knap waren. Na ’t lezen van je stukje zou een mens al hopen eens naar ’t ziekenhuis te moeten…

  7. Hij heeft dan nog de verkeerde voor. Mijn knappe doktoor moet nog in een volgend stukje komen.

  1. Pingback: Hij vond mij normaal, open, aanwezig, vlot, aansluitend en ik boerde in zijn gezicht « De weergaloze fratsen van ene zapnimf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s