De Duitse maffia, niets menselijks is hen vreemd

Traag, als kruip-olie, gleed de limousine voorbij, de lichten gedimd. Dat was niet zo abnormaal. Het was namiddag en de zon scheen.
Ik gleed ook voorbij, als een slak met teveel tijd, het raampje open. Dat was niet zo abnormaal. Het was gisteren uiensoep.

We reden stapvoets op de ring, zeer traag, wieltje voor wieltje, file in file uit, de limousine links, ik daar rechtsachter. Ik sloop naderbij.  De stretch had Duitse nummerplaten. Hoe kon dat nu?

Ik won terrein, ik kwam erlangs. Ik kon niet binnenkijken achterin, de ruiten waren donkergetint. Ik schoof op, onvermoed, tot onze spiegels elkaar bijna raakten. Ik keek opzij.
Achter het stuur zat een dikke Duitser in uniform, volledig in zichzelf gekeerd, vol concentratie, een snottepiet uit zijn neus halend om die met duim en wijsvinger weg te schieten.
De Duitse maffia, niets menselijks is hen vreemd.

Advertenties

Geplaatst op 22 september 2011, in Bevroren tijd. Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.

  1. En hij schoot dienen boebeleir bij a binnen, want uw raampje stond open… 🙂

  2. Wat een mens allemaal niet ziet in een file en dan slaat de fantasie op hol. Prachtig geschreven. 😀

  3. ik durf te wedden dat diene mens zijn snottebellen op at als kleine maffiosus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s