De nietsvermoedende diepzeeduiker

Somtijds kom ik beroepshalve op plekken waar ze me gekostumeerd verwachten. Gekostumeerd betekent in dit geval niet verkleed als Mega Mindy. Pas op, als ik me opdirk als Mega Mindy mag ik best gezien worden. Laatst was ik nog op zo’n te gek kostuumdrama en ik kon Bumba nauwelijks van mijn lijf houden. Maar we wijken af.
Soms verwachten ze me dus in pak. Met geblonken schoentjes, glad geschoren, haartjes in de plooi en een drup odeklonje achter de oren. Ze verwachten, schreef ik, en die ‘ze’ durft nogal eens af te wisselen. Vaak zijn ‘ze’ een klant. Soms zijn ‘ze’ mijn directeur. Zoals laatst.

Ik had een afspraak met Pascalleke. Pascalleke is Canadese en ze werkt voor de Europese Commissie. Omdat ik daar wel eens iets voor doe, probeer ik zo om de twee weken even binnen te wippen om haar een stand van zaken te geven. Of te vragen.
We kennen elkaar goed en de contacten lopen informeel. Dat gaat al een tijdje zo, maar deze keer had mijn overste door dat ik erheen ging in jeans en iet of wat versleten schoenen. Onder versleten schoenen valt te begrijpen: er zitten gaten in. Ook langsboven. Geen zicht, maar ze zitten zo lekker.
Dat kon dus niet, werd ik terechtgewezen, als je voor de Europese Commissie werkt moet je in tweedelig pak zijn. Je weet nooit wie je allemaal tegenkomt. Ergens kon ik hem daar wel in volgen.

Dus wij (Moose en Zap, dat jullie niet denken dat Pascalleke veel inspraak heeft in mijn vestimentaire keuzes, zo close zijn we niet en zo wil ik het ook houden) naar de Brantano. De Brantano is een schoenenmagazijn. Je kunt er schoenen kopen. Je kunt er hardop zingen.Je kunt er keet schoppen. Maar wij wouden er schoenen kopen.
Er is weinig wat wij zo haten als schoenen kopen. Of het moest broeken kopen zijn. Of naakt aan een cactus gebonden in de blakerende zon voor drieduizend hete homo’s I want your sex kazoo’en. Euh neen dat laatste is erover. Schoenen kopen is erger.

De dieven opereerden op kousenvoeten

Schoenen kopen moet bij mij dus donders efficiënt gaan, of ik bezwijk. Gelukkig lukt dat meestal wel: in lichte draf naar de herenschoenen, we gaan rechtstreeks naar de geklede schoen maat 46. Dat zijn zeven modellen. Daarvan zijn er twee te smal, twee te lelijk en twee te duur. Het paar dat overblijft wordt gepast en terug in de doos gefrommeld. In lichte looppas terug. Betalen, en klaar. Uitge-put en mergeld zijg ik ten gronde. Maar ik leef nog. En ik kan er weer tegen voor een viertal jaar.

Dat betekent nu niet dat ik mijn oude schoenen weggooi, neen, die blijven nu nog in gebruik tot de eerstvolgende keer dat ze echt niet meer kunnen. Dat was vandaag.

Pascalleke was met verlof, maar ik moest elders, voor een andere klant een contractje getekend krijgen. Apenpakje aan, haartjes nat, pssccht pssccht onder de oksels en de blinkende nieuwe schoenen aan. Ik voelde me de man van 6 miljoen. Met de bionische schoen.

De baas was er ook, en nog een derde collega. Zo fier als een gieter stapte ik uit de wagen, op het grindpad, over de kokosmat, via het vast tapijt tot aan de lift, op de enkeldikke mat in de lift naar de vijfde verdieping, daar stond onze contactpersoon ons op te wachten, een glimmende Hollander, we stapten uit de lift op het parket, we schudden handjes, we liepen over de plankenvloer naar de koffieautomaat tot aan de grote grijze tegels van het keukentje en daar zeiden mijn schoenen. Iepe-iepe-iepe. Niet zomaar iepe-iepe-iepe, neen het was meer IEPE IEPE IEPE. Of beter nog:

Zes hoofden draaiden zich om. En dat van de Hollander. En dat van mijn chef. En dat van de derde collega. Ai. Ik probeerde me er met een grapje van af te maken. Het was niet grappig. En toen moesten we de refter door naar de andere kant van het gebouw. Iepe Iepe Iepe (maal honderdduizend).

Was ik maar diepzeeduiker.

Advertenties

Geplaatst op 7 september 2011, in Heb ik dat weer. Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Oeps. Dat wordt een tochtje naar Brantano vrees ik. Ik zou het toch een beetje schattig vinden, zo’n piepende collega…

  2. Als je nu een diepzeeduiker was en je moest van het droogje naar het natje stappen. Daarmee bedoel ik dan de steiger (het droge) naar de zee (het natje) dan zou het van je “flop, flop, flop, flop, plets, plets, plets” geweest zijn door je zwemvinnen.

    Effekes over dat verkleden, waarom Mega Mindy en niet Mega Toby? 🙂

  3. Ok. Ik zie het voor mij. Echt. En horen doe ik het ook. Doe je ze aub aan de volgende keer dat we elkaar zien? Please? Niet die met de gaten, hé.
    (en Zap ook niet in haar teva’s als het even kan…)

  4. @ S.
    A nee, niet meer terug naar de Brantano. Mijn Brantano-minuten voor dit decennium zijn opgebruikt!
    Het hangt natuurlijk ook een beetje af van je definitie van piepen, piepen als van een hongerig muisje, ok. Maar bij mij was het meer het krijsende metaal op metaal van versleten vrachtwagenremmen.

    @ Christel
    Inderdaad, en dat pletsplakpletsplakplets (een natte voet en een droge) wordt door de mensheid aanvaard. Het iepeiepeiepe niet.

    Mega Mindy is lekkerder. Grrr.

    @ Elke
    De kans is niet onbestaande dat ik ze de volgende keer aanheb. Je zal nog weinig horen van The Selector vrees ik. Het wordt dan eerder een avondje industrial gothic of zo.

  5. I want to hear you come, Moose, doe je gothics dus maar aan binnenkort.

  6. De schoenen had je toch betaald dus mag je ze niet meer horen ! 😉
    Doe me eraan denken: vraagt de Hollander aan de dienster ‘Heb je een droog sneetje ? Neen, antwoord ze, het zijn mijn schoenen die piepen !’ 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s