Het oxiderende zitvlak

Donderdag vertoefde ik nog eens boven de Moerdijk. Capelle aan de IJssel heette het gehucht, waar ik heen moest (werk).
Het klonk me als iets idyllisch in de oren, ik hoorde de wulpen al schreeuwen aan het IJsselmeer, bootjes op de schuimende golfkoppen, het ruisende riet, sternen in het zwerk. En ik, gezeten op een bankje met een boek, genietend van de ondergaande zon boven de wijdse zichten van het IJ.
Ik vertrok speciaal wat vroeger zodat ik de woensdagavond ook nog kon meepikken.

Capelle aan de IJssel bleek bij aankomst de industriezone van Rotterdam te zijn. Van idylle was weinig tot niks te merken. Daar ging mijn natuurwandeling.
Het hotel lag midden in een geasfalteerde vlakte omzoomd met flatkantoren. Het was Holland, dus voor de chesjellicheit hadden ze er wel een beekje omheen gedrapeerd. En een rij jonge berkjes.

Hoewel het hotel druk volboekt was (congres in de buurt) vond ik nog een tweetal vrije parkeerplaatsen vlak voor de ingang. Ik mikte mijn bolide erin en mocht er meteen weer in achteruit uit. ‘Alleen voor vrouwen’ stond er op een niet zichtbaar bordje. 150 meter verder was er nog een plaatsje vrij voor het andere geslacht, dat geslacht dat zichzelf altijd een hernia mag tillen aan zijn eigen en andermans valiezen.
De parking was gelukkig wel gratis. Tenminste toch als je in het hotel zelf logeerde.

De meid aan de balie maakte wel iets goed, zo’n kekke Hoog-Hollandse kakelgriet, maar wel heel hartelijk, met een décolleté dat je eigenlijk in zo’n plat landje niet verwacht. Ze toeterde me een Harrjjtulluk Welkom! toe en vroeg toen: Of ik … wagen … parrjrking… morrjjchen? Ze had een reutelend accent, zo’n Kinderen voor Kinderen accent, maar dan versneld afgespeeld door een kadukke megafoon. Ik verstond haar nauwelijks.

Sorry, kunt u even herhalen? Of u… wagen … parrjrking… morrjjchen? Precies hetzelfde. Euh ja, zeker, morgen wagen, gokte ik, nog een beetje onder de indruk van de exploten van haar wulpse boezem. Ze rikketikke op haar PC.
Ik fin u nochchtans niet in hut sisteejjm.

Of ik … wagen … parrjrking… morrjjchen?  is dus eigenlijk Nederlands voor “Heb je vroeger al eens eerder gelogeerd in een Neuhaus Hoteles”?
Dat beloofde voor de volgende morgen. Een opleiding voor Hollandse managers door een Vlaamse bard. Ik had er geen goed oog in.

Tenzij hun lichaamstaal allemaal zo was als van de Hollandse griet achter de balie. Dan komt het wel in orde. Of niet.
Maajjr den ken de rest me amme reejjt roeste.

Voor de liefhebbers van natuurschoon:

wulp

Een krijsende wulp

Het ruisende riet

Advertenties

Geplaatst op 2 september 2011, in Uncategorized. Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

  1. En wij maar moeite doen om ons dialect weg te moffelen …

  2. Die link naar wulpse boezem viel me dik tegen.
    Ach moose. Ne keer goe pissen en je avond kan niet meer stuk . Je stukje deed me denken aan
    mijn bezoek aan West Vlaanderen. Van dat geratel verstaan de meesten niet West Vlaamse belgen ook geen zak . Het verschil met wat die hollandse kakaelgriet zei en wat het uiteindelijk betekende is wel heel erg groot.Ben je zeker dat het dat was dat ze bedoelde?

  3. @Duvel Het verschil met die Hollanders is dat zij denken dat ze AN praten, en dat niet doen. Terwijl de West-Vlamingen weten dat ze geen AN praten en er zich geen fluit van aantrekken.
    Ik weet niet wat het meest arrogante is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s