Met Aida op een sofa

We zijn naar de opera geweest. Dat stond al jaren op ons verlanglijstje en nu is het er eindelijk van gekomen. Spannend spannend.

We hadden al voorpret en zelfs een beetje zenuwen bij de bestelling van de kaarten. We kozen Aida omdat dat de opera is waar wij, opera-onkundigen, aan denken bij het woord opera. Vozekes die de volksmensch kan nafluiten, lekker veel bombastisch over en weer geloop op een scene die volgepropt staat met piramiden, oorlogswagens, sfinxen, historische kostuums en anders lekkers. Misschien was er wel een olifant bij! – hij stond alleszins op de affiche. Moest het gekweel tegenvallen dan konden we ons tenminste nog vergapen aan het halfnaakte nubische slavenkoor. We waren er klaar voor.

Nu ja dat mocht ook want we schrokken wel enigszins van de prijzen. Het ging van behoorlijk duur over peperduur naar onbetaalbaar. Wij kozen de goedkoopste plaatsen, met in het achterhoofd, valt het tegen dan zijn we niet veel geld kwijt. Tenslotte hadden we nog nooit een opera op TV uitgekeken, laat staan dat we een een verantwoorde opera-cd bezaten. Afgezien dan van de Carmen door Spike Jones & The City Slickers.
Maar we speelden op zeker, de voorstelling kon niet foutlopen.

De avond zelf begon met een introductie van drie kwartier. Een juf kunstgeschiedenis kwam een encyclopedie voorlezen waarin de Aida gefileerd werd tot op het bot ; alle bedoelde, niet-bedoelde, nooit vermoede en zelf verzonnen thema’s werden geanalyseerd, uitgespit, gekoppeld, verworpen en opnieuw herkauwd. Na vijfenveertig minuten, dat is dus 2,80 EUR aan parkeertarief in Antwerpen werden we vrijgelaten. We mochten onze zitplaatsen gaan opzoeken.

Wij, wij hadden heel mooie: pluchen zeteltjes, met een embleempje erop gestikt en een voetbankje. Nice. Alleen net dat tikkeltje jammer dat je het podium niet zag. Noch het koor, noch het orkest noch de dirigent. Maar ik had wel een uitstekend zicht op de electronische boventiteling en op een batterij spots. Ook schoon, maar niet direct iets om drie uur geboeid door te blijven.
Ok, ok, ik overdrijf. Ik zag wel iets, meer bepaald de linkse dertig procent van het podium. Alleen, en nu komt de kloe: de regisseur had besloten om Aida te herwerken tot een minimalistisch experiment met zes clowns. Het decor was wit. Zo wit als een ijsbeer met bloedarmoede in een colgate reclame. Het enige rekwisiet dat er wel stond, was een witte sofa met een rode plaid erover. (Heb ik gezien op de foto’s achteraf, die viel net buiten mijn blikveld). Zelfs het koor stond verborgen in de coulissen. Wij keken een beetje onnozel naar elkaar en bleven quasi geconcentreerd, om niet door de mand te vallen als bleutjes op dat intellectualistisch gedoe.

Het zal wel esthetisch verantwoord geweest zijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het eerste anderhalf uur duurde zes uur en dan was het pauze. De pauze bestond vooral uit “Ligt dat nu aan ons”en, “Zou dat nu altijd zo moeten”s en “Eigenlijk was dat toch wel belachelijk”ens. Gelukkig niet alleen door ons, maar ook door andere medeslachtoffers.
De bel voor het tweede deel werd geluid en de sfeer in de zaal sloeg om van serieux naar slapstick-gezind. Bij momenten steeg er gelach op uit de zaal -vooral toen Amonasro zich moet verbergen en dus alleen maar achter de sofa kon kruipen. Er stond niks anders. En vooral ook omdat mijn lieftallige wederhelft lacht met de bedeesdheid van een in het ravijn stortende Greyhound-bus. Zo werd het toch nog een zinderende avond.

Toen ook nog een bebaard heertje vanop de eerste rijen Awoe riep tijdens de kroningsscene was het hek helemaal van de dam. Ik weet zeker wie het was, want hij was goed te herkennen aan de gegeneerde, zich in alle bochten wringende echtgenote naast hem.

Volgens een lezersbrief in Humo was het de meest abominabele in scene gezette opera van de laatste veertig jaar op Vlaamse bodem. En wij waren daar bij! Nè.

Zo had het ook kunnen zijn:

Advertenties

Geplaatst op 4 augustus 2011, in We doen aan cultuur en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.

  1. Dat ruikt naar afzetterij! klacht indienen en geld terugvragen!

  2. Héhé, Moose is back, vreugde alom 🙂
    Aïda ken ik enkel als opera in de kruiswoordraadsels, euhm en er stonden ook fragmenten in mijn pianoboek uit mijn kindertijd. Zo te horen ben ik beter af geweest met mijn culturele uitstap met de Matheus passie in de Singel….

  3. @zeezicht: Tsja, van de helft van de zaal kregen ze een staande ovatie, de andere helft vond het niks.
    @zabrila: die had ik ook vagelijk aangestipt in mijn agenda, maar hij is er tussenuit gevallen. Maar ooit ga ik die toch ook luisteren.

  1. Pingback: Met Carmen op een sofa? « De weergaloze fratsen van ene zapnimf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s