appelmoose

Poes is dood

appelmoose — Fri, 18 May 2012 17:51:03 +0000

Poes is dood.

Poes is dood. Het klinkt nog een beetje onwezenlijk. Poes, onze oudste, is niet meer.
Poes was haar roepnaam. Omdat dat een van de eerste woordjes was van onze toen achttien maanden oude dochter: Poesj poesj poesj! Zo werd de poes Poes.

Maar zo werd ze zelden genoemd. Alleen als ze weer eens een stukje kaas van de tafel pikte, dan was het: Poes!Meestal werd over haar gepraat in derde persoon.
Tegen mij: Zeg, jouw vriend de poes heeft vandaag weer…
Tegen hem: Ga maar naar vriend de mens, hij zal voor jou…

En nu is ze er niet meer.
Gestorven van de ouderdom, vermoedelijk nierfalen en een hartinfarct of zo. Ze was net niet dement genoeg om er zelf veel last van te hebben.
Ze is er niet meer. Ze ligt nu begraven achter in de tuin, met een kruisje erop van sparrenhout.

Mijn vriend de poes.
Knuffel.

Postbode pesten of Smeerpoetsen van mezen

appelmoose — Thu, 17 May 2012 15:27:14 +0000

Wij hebben een lieve postbode. Zo eentje met een baard en een rode bestelwagentje. Hij stopt brieven, rekeningen, tijdschriften en ander lekkers in onze brievenbus. Ik weet wel, het is zijn job, maar je moet het toch maar doen. Onze brievenbus is echt wel onheilspellend lelijk.Lelijk, maar ook aantrekkelijk voor vogeltjes. Vooral mezen zijn ervoor te vinden. Als de lente is in ‘t land, dan broedt de mees op onze krant. Kunnen we mee leven, alleszins beter dan: De winter is henen, de lente is hier, daar krasselt een lammergier.

Da’s nu al het derde jaar op rij, dat koolmezen ons manueel meelrecipiënt verkiezen tot broedplaats. Ze proppen de brievenbus vol met mos en vooral veel zacht materiaal, pluimpjes en pluisjes en zo, en dan gaan ze er eitjes leggen. Zes hadden we er dit jaar. Natuurlijk kan het niet dat mamamees of papamees op hun nest zitten en dan een rekening van de Pidpa in hun oog krijgen. Of godbetert een reclamefoldertje op glanspapier van een politieke partij. Je zou voor minder koekoek worden.

Dus hebben wij een nep-brievenbus gemaakt, die tijdens de broed dienst doet als officiële brievenbus. Met duidelijke richtlijnen voor de postman.
Wij hebben een lieve postbode, ik zei het al. Dus die brave borst houdt zich netjes aan onze richtlijnen:
vuilnisbak open, post erin, vuilnisbak weer waterdicht afsluiten, schoenen uit, en de wagen op sokken tot bij de buur duwen, zodat onze mezekes goed kunnen uitrusten van wat vast wel weer een drukke nacht was. Voilà.
Dit jaar hebben we de eerste vlieglessen gemist. Normaal proberen we de mezen een beetje te helpen door uitvliegtakken te plaatsen zodat de baby-stuntvliegers niet onmiddellijk ter aarde neerstuiken als ze aan hun maidentocht willen beginnen. Maar dit jaar zijn we het halvelings vergeten. Niet helemaal, zo’n lanceerplatform voor mezen is dan ook weer heel aantrekkelijk voor poezen. Maar dit jaar was het nest plots leeg. Eitjes opengebroken, vogeltjes weg. Zijn ze opgegeten door een of ander beest, of zijn ze op eigen kracht weggeraakt we hebben er het raden naar.

De brievenbus lieten we staan, want daar moesten we nog een fotootje van nemen als het licht goed zat. Voor op de blog. Maar toen heeft het zes weken geregend en kwam het er niet van. En al die tijd heeft Postman Pat netjes alle post in de vuilnisbak gestopt, dekseltje open, dekseltje dicht, schoenen uit etc.

Tot het verleden week drie kwartier zonnig was en ik het plaatje fotografeerde. De postbode was nu genoeg gepest. Ik nam de vuilnisemmer weg. De brievenbus moest uitgekuist worden. Een paar weken met zijn zevenen in een nestje van mos zitten, heel fris kan dat niet zijn. Vogeltjes willen liefst ook zelf telkens een fris nestje maken. Ik opende het deksel en toen kreeg ik boze mamamees in mijn gezicht: tjsitjsitjsitjsitjsitjsitjsi en weg was ze. Er lagen weer zes eitjes.
De emmer staat er terug, de postbode moet nog wat langer op zijn sokken lopen, en menslief wat heb ik smeerpoetsen van mezen deze keer.

Het voetje krijgen

appelmoose — Tue, 08 May 2012 17:37:41 +0000

Kennen jullie dat: het voetje krijgen? Als je op onze autotraagwegen lekker file staat, of aan schildpaddentrek avanceert richting ondergaand humeur, dat er dan zo’n gehelmde motorrijder voorbijrijdt tussen het eerste en het tweede vak door, je kent het? Wel, als je die motorrijder ziet afkomen, met rechte rug, handen losjes op het stuur aan een matige vijftig (toch een 1000% meer dan wat jij rijdt), dan ga je nog wat meer aan de kant rijden zodat hij alle ruimte krijgt om elders te verongelukken. Als je dan een sympathieke motormens hebt, dan krijg je van hem of haar ‘het voetje’. Dan bedankt hij je door zijn voet eventjes van de versnellingen te nemen en met de tip in je richting te wijzen, zijn manier om je te bedanken voor je attente rijstijl. Wel, dat noem ik ‘het voetje krijgen’. Als je maandenlang in de file zit, kan dit onnozele spelletje het humeur nog iet of wat op peil houden: om ter meest voetjes krijgen. Het is niet veel, maar het is toch iets om je aan de mensheid op te trekken.

Ook verleden week reed ik mezelf in ons dorp vast in een plaatselijke file. Zowel richting Aldi als richting niet naar de Aldi zat alles dicht. We schoven met zijn allen wieltje voor wieltje, ribbel voor ribbel, millimeter voor millimeter toen plots een knetterend geluid, type kaduke grasmaaier, aanzwol. Tegen topsnelheid, een slordige vijfentwintig per uur kwam een snorfiets aangesjeesd met daarop een ventje van achtentachtig met witte snor en groene pothelm op. Ik schrok me een punthelm en trok in een wilde beweging mijn stuur naar links. Het ventje passeerde knalpottend en gaf mij het voetje. Ik heb er de rest van de dag om gegniffeld.

Zoiets, maar dan met een pothelm op een snorfiets, besnord en 88 jaar oud

Breken – een drama in vijf deeltjes

appelmoose — Sun, 06 May 2012 16:46:16 +0000

Inleiding – Breek de code
Al maanden loert het ons aan, dit mysterie, vanop pagina ’5 mei’ van de kalender. In beverig klein potloodgeschrift neergekriebeld staat ons daar naar ons te loensen: ‘toneel Karen’.
Geen uur, geen titel, geen locatie, niks. Alleen die twee woordjes: toneel Karen.

Karen kennen we, dat is een collega van Zap.
Toneel kennen we ook, dat is het leven spelen maar dan anders.
En zelfs bij de combinatie toneel Karen kunnen we iets verzinnen. Karen heeft voor ons kaarten gekocht voor een toneelvoorstelling en wij weten niet meer dewelke.
Curiezeneuzen bellen dan Karen bellen om duiding. Maar ik ben daar niet zo nieuwsgierig. Zapnimf daarentegen! Maar die is dan vergeetachtig en somtijds een tikkeltje lui.
Door die combinatie werd het geheim pas opgehelderd de avond voordien: de voorstelling is, nikske toneel natuurlijk, Kommil Foo met hun nieuwe show “Breken”. En was die voorstelling nu in het Bruggeske of in het Kerkske? Neuh neuh neuh, in de Arenbergschouwburg, mevrouw. Toe maar, in de Arenbergschouwburg.

Voorspel – Breek de tijd
We waren aan de krappe kant, want we moesten vroeg zijn: het waren ongenummerde plaatsen.
De auto werd op een boogscheut (uit een klein boogje) van de theaterzaal weggestopt, de parkeermeter gevoerd met nikkelwerk en haastig haastig stapten we fiks, fors en kordaat naar de place to be. Wel een beetje knorrig omdat de kaarten 25 euro kostten. Ook dat waren we vergeten. Kommil Foo is wel goed, maar 25 euro, dat is er toch net over.
We bleken uren te vroeg. Want de plaatsen waren wél genummerd. Zelfs die van ons. Alleen stond naast de plaats: Loge(*) 11, stoel 3 ook nog “ongenummerde plaatsen” gedrukt. Om de mens in verwarring te brengen, zo zijn die sinjoren.

Hoofdvogel – Breken van Kommil Foo
De show begon met een stekkedozeke en het eindigde met een volmondig meegezongen:
Faldera faldera hopsa, vrolijk zijn!
Het blijft alleen nog wachten op Magere Hein
Nooit vergeten dat we allemaal de pijp uit gaan.
En er tussenin was alles zeer zeer zeer goed. De helft van de tijd was Zap aan het snotteren, en de andere helft was ze aan het gieren van het lachen. En ja, we zijn in die periode, maar toch!
De 25 euro gaven we er gaarne aan. Gaat dat zien, gaat dat zien. Bij u in de buurt zal het goedkoper zijn. Voilà, zeg dat ik het gezegd heb.

Naspel – Breek de conversatie
De avond werd afgesloten met een nakaart rondje, besproeid met duveltje, koffie, kriek, wijntje, cola. Zo van die dingen. Zap voerde het hoge woord, en iemand anders uit het gezelschap deed duchtig mee. Pas naar het einde toe vond ik een gaatje waar ik een leuke anecdote kon tussenwriemelen. Jeuj. Ik verhefte mijn stem, maakte een wijde gesticulatie, en kletterde de volle melkkan met een armbeweging, hoppakee over mijn broek, de tafel, de stoel, het parket. Maar vooral toch over mijn broek. Mensen vragen zich soms af waarom ik zo weinig zeg. Omdat ik praat met mijn armen. Daarom dus.
De rest van de avond zat ik de deppen en te betten en rook ik naar baby-overgeefsel. Fijn.

Slot & Nieuwe start – Breken/Brak/Gebroken
Verheugd en voldaan stapten we naar onze wagen, waar de volgende episode van Breken begon…

(*) Jawel, wij zijn logemensen, wij zitten verheven boven het plebs(**).
(**) ‘t Was allemaal dezelfde prijs, we waren gewoon vroeger met onze reservatie. Of wat dacht je.

Peperduur en moeilijk te kloppen

appelmoose — Sun, 08 Apr 2012 17:33:17 +0000

Hatchie.
Merci.
Niks ergs hoor. Geen verkoudheid of zo, alleen maar peper.
Wat? Neen, geen gewone peper, neen dat niet, geen gewone peper meneer maar recórdpeper. Jawel. Recórdpeper. Ontdekt verleden week.

Verleden week trok ik de keukenkast open, die boven de kookplaat.

Het flesje peper stond daar al wel eventjes in de kast, onschuldig ogend, naast een nietsvermoedend potje oregano en die griezelige gember, weggedoken wachtend op ontdekking.
Maar peper moest ik niet, ik rommelde achteraan op de schabben, blind tastend naar de kaneel. Ik greep dan ook de kaneel bij zijn lurven, dacht ik, maar het bleek de recordpeper.

Eerst had ik het zelfs niet door. Eerst dacht ik nog: o, kijk, een potje witte peper. Smoezelig etiket, oranjerode dopje en al wat kleverig. Gewone witte peper ogenschijnlijk, vermoedelijk ooit eens in een opwelling gekocht in de GB.
Ik wou ze al gewoon terugzetten, en toen zag ik het! Meteen gingen alle alarms af, confetti dwarrelde naar beneden en The Stars and Stripes denderde door de boxen. Paapaa-pappapaapappapaah! The standing record has been pulverized!

Tranen bij de Motilium400, die haar record meteen mocht inleveren. Tandengeknars bij de zoete uien op wijnazijn en een sippe lip bij de brandzalf. Zij werden in één klap gewist uit het grote boek der geschiedenis.

Het was nochtans mooi geweest. Van 5 maart 2007 tot 8 april 2012. Net geen vijf jaar was het record in handen van de Motilium400.

Het vorig record werd gevestigd op een even regenachtige namiddag als vandaag. Toen we onszelf vervloekten omdat we zopas begonnen waren aan het verven van de badkamer. ‘t Leek nergens op. (Bewijzen? Vwalla). En vooral, het was niet zo’n prettig werk.

Dat schilderen valt eigenlijk nog mee, maar het is al die voorbereiding vooraf. Gaatjes vullen, gladschuren, verf kopen, kasten leegmaken…

En het was bij het leegmaken van die kasten dat de Motilium terug onder de levenden kwam. Houdbaarheidsdatum 31-5-2003. Meer dan vier jaar over tijd.

Meteen werd besloten om het medicijnkastje uit te vegen en in een beweging de nog bruikbare drugs te scheiden van de bwofdatzalnogwelgaangeneesmiddelen. We gaan nogal graag uit van het principe dat iets wat steriel opgesloten werd in een luchtdichte verpakking en dan nog eens bestaat uit louter en alleen zeer diepzinnige onontrafelbare chemische formules niet uit zijn eentje plots rijper wordt. Maar heel soms neemt het gezond (pun intended) verstand het over van de gierigheid.

Dat was in 2007. En nu werd dat record verbroken, wat zeg ik, aan diggelen geslagen, verpulverd, tot nederigheid gedwongen door de witte peper.
Ik lees voor – hou je vast: witte peper, houdbaarheidsdatum 11-12-1996.Geen idee hoe dat potje zoveel tijd ongezien kon vegeteren op een plankje in de keuken. Houdbaarheidsdatum 1996, dat wil zeggen, gekocht ergens in 1993 of zo. Een snelle rekensom in combinatie met mijn verhuisverleden leert mij dat de peper gekocht moest zijn, nog door mijn ouders, vandaar verhuisd naar mijn kot in Antwerpen vermoedelijk als klein aanmoediginkje van mijn moeder om mij tot het koken te bekeren, vandaar een paar straten verder mee gedelocaliseerd naar mijn eerste appartementje, de wispelturige tijden meegemaakt van Gent, Heverlee, West-Vlaanderen om opnieuw te verzanden in Antwerpen. We schrijven ondertussen 2000, amper drie jaar en een half te laat. En dan nog een laatste move’je naar hier, om er weer zes jaar te verdwijnen achterin de keukenkast.
‘t Smaakte niet meer zo scherp, maar slecht was het nu ook weer niet.

Ja, ze bestaan, die huishoudens waar de conserven macedoinegroentjes(*) het met jaren voorsprong halen op het botteljaar van de vroegste Bourgogne uit het wijnrekje naast de schoenenkast.

Weten jullie meteen waarom we bij feestjes vragen om zelf een hapje mee te brengen. Dood door decenniasprong wordt niet gedekt door onze familiale.

Een collector’s item: de fabriek ging failliet in 2008, en wij hebben nog een blikje!

Sliep-uit, sliep-uit!

appelmoose — Mon, 26 Mar 2012 19:00:23 +0000

Het lentezonnetje, dat kan toch goed doen. Zelfs de meest doorroeste kantoorwijken, gepramd tussen klaverbladen en provinciale dodenbanen, omzoemd door laagvliegende Boeings, krijgt plots een zachte blink.
Een lage zonnestraal doet het stof dansen op kantoor, een mens wordt er vrolijk van. En omdat het buiten nog vrolijker is, deed ik over de middag een stapje in de wereld.

Hoe grijs en grauw een Belgische industriezone of slaapstad ook mag zijn, altijd, maar dan ook altijd, vind je er een verloren stukje groen. Zo heb ik op vijf kilometer van de Nieuwstraat in Brussel ooit eens een koe omhelst. Okee, ik weet het, ik weet het, maar toch, probeer dat maar eens in Tokyo.

Ook in mijn zweetgemeente ligt een onooglijk parkje. Twee keer niks, een scheet groot, en de helft is dan nog opgeofferd aan de plaatselijke voetbalclub. Zo’n clubje dat al decennia pendelt tussen de nationale en regionale competitie.

Maar het was een park. En het was groot genoeg om een paar bankjes te herbergen, weggemoffeld in de schaduw van een struik. Daar ben ik gaan zitten, om mijn boterhammetje op te eten.
En passant keek ik naar de machtige houten pilaren aan de zoom van het gras. Kaal maar bottend. De takken strekten doelloos naar het vliegtuig dat een streep trok in de nog fletsblauwe lucht.

Aan een boom hing nog één fel groengeel blad. Het viel op omdat het zo contrasteerde met de bruine hersfstkleuren. Het was dan ook een zeer groot blad. Ik keek gebiologeerd naar het blad. Was dat wel een blad? Voor een boomblad was het me te groot precies. Een plastiek zak? Nee. Een vogel? Wielewaal? Maar die is geelzwart, niet geelgroen. Ik pienste mijn ogen en spitste de oren. Het was een vogel, en hij zei tji-puut, tji-puut, tji-puut. Ik ken geen vogel die tji-puut doet.

Ik sloop naderbij. Het blad bleef zitten. Toen kwam er een tweede blad aangewaaid. Het ging zitten naast het eerste blad en ze begonnen te kussen, en kopjes te geven: een koppel halsbandparkieten.

Dat had ik nog niet gezien in het wild. En daarna nog een, en daarna nog een koppel. Drie koppeltjes halsbandparkieten vond ik terug, daar in mijn groene driehoekje tussen alle denkbaar verkeer. Een cadeautje van Meneer Florizoone, toenmalige directeur van de Brusselse Meli, die in ’74 eens gek wou doen, en er een veertigtal losliet in hartje Brussel. Ik heb het opgezocht. Ze zijn ondertussen met 10.000 in België. Dus niet eens zo zeldzaam.

De halsbandparkiet. Ze zijn mooi groengeel, en ze zeggen Sliep-uit sliep-uit sliep-uit.
En toen was mijn middagpauze om.

Zonder honden

appelmoose — Sat, 24 Mar 2012 17:34:41 +0000

Omdat onze kat ons heel de nacht heeft wakker gehouden met zijn krols gekroel. Miaawkes.

Eerlijk duurt het langst

appelmoose — Thu, 15 Mar 2012 19:08:34 +0000

Eerlijk duurt het langst. Of tenminste: dat beweren ze. Wie die ‘ze’ is weet ik ook niet, maar dat het een ‘ze’ is, staat zo vast als een paal boven pompwater.

Ook je kunnen verontschuldigen bij je medemens, kunnen toegeven dat je iets fout doet, is een talent dat maar weinigen onder ons beheersen, een talent dat je een groot mens maakt. Vind ik dan weer.

Maar stel nu dat je beide eigenschappen kunt combineren! Altijd eerlijk zijn, en je als het fout loopt, je kunnen verontschuldigen, dan! Dan!

Wel nu, ik heb zo’n managers, heerlijke mensen allemaal, grootse mensen ook, die een ongehoorde mate van het voortreffelijke paren aan een disturbant gevoel voor empathie.
Getuige onderstaande uittreksels uit hun mailtjes…

“Sorry voor mijn ietwat ‘negatieve’ mail hoor, maar…”

“Sorry voor de harde woorden (en hier en daar zal ik wel wat kort door de bocht gaan), maar… “

“Met alle respect, maar je mag/kan deze melding ook op een andere manier geven…”

“Hill, en mijn excuses voor mijn negatieve tonen in mijn mails van de laatste dagen he, maar…”

“En in alle eerlijkheid, dit heb ik echt nog nooit meegemaakt…”

“Eerlijk gezegd snap ik echt niet dat ik in mijn positie…”

“Ik wil echt niet zeggen dat je alles slecht doet eh, want misschien heb je nu wel die indruk van me, maar dat is niet zo.”

Balans na tien weken:

eentje met een burn-out met 3-6 maanden werkonbekwaamheid

eentje heeft ontslag gekregen

eentje heeft zelf ontslag genomen

eentje werd niet uitbetaald, wegens niet tevreden van werk

eentje mag niet meer terugkomen in onderaanneming

vijf overwerkte programmeurs

vijf overwerkte programmeurs die plots de stress voorbij zijn, en spontaan met iedere bijkomstige of gewijzigde opdracht beaat glimlachen, om dan met sardonisch genoegen te deleten wat ze ervoor gedaan hebben en opnieuw beginnen

een teamleider die al weken geen tijd meer heeft om blogjes te schrijven.

We zijn deze namiddag koffiekoeken gaan eten, in het zonnetje op het gras voor het werk. En we hebben het niet verteld aan onze managers.
Eerlijk gezegd, en met alle respect, ik vond dat we dat verdienden.

Rigor Mortis

appelmoose — Mon, 20 Feb 2012 19:39:59 +0000

Lijkstijfheid of Rigor Mortis is het verstijven van het lichaam na het overlijden.
Na het overlijden wordt het lichaam koud en vanaf zo’n twee tot zes uur na de dood verstijven de spieren, vermoedelijk doordat de actine en myosine filamenten van de spier in elkaar schuiven.
De rigor mortis begint bij de oogleden, kaak en nek en breidt zich dan binnen zes uur langzaam verder uit over alle lichaamsdelen.

In tegenstelling tot wat de meesten denken, zal rigor mortis bij een hogere omgevingstemperatuur sneller optreden dan in geval van koude. Dat komt doordat de onderliggende chemische reactie bij hogere temperatuur spoediger optreedt.

Afhankelijk van de omgevingstemperatuur houdt de rigor mortis één tot drieënhalve dag aan.
Vrijwel direct na het overlijden verandert het lichaam van kleur. Omdat het hart het bloed niet meer rondpompt, trekt het bloed weg uit de huid. Hierdoor wordt de huid vaalbleek en slap. Ook zakt het bloed naar de laagst gelegen lichaamsdelen, in rugligging de billen en de rug. Op de plekken waar het bloed zich verzamelt, ontstaan paarse lijkvlekken (Livor Mortis). Medicijnen kunnen die verkleuring versnellen.

Voilà.
Omdat ik lijkstijfheid een leuk woord vind.

Reetjes

appelmoose — Fri, 10 Feb 2012 16:26:08 +0000

Belach’lijke deadlines
Onhoudbare druk
Niemand die luistert
Interesse? Geen fuck!

Leugens, verdraaiingen
‘t houdt echt niet op
Iedereen dekking
Te laat, jij krijgt klop

Loser, en nietsnut
‘t Vliegt over en weer
Mails vol verwijt
en niks geen verweer

Het is niet de waarheid
Dat heeft geen belang
hou ‘k hier mijn postje
Daarvan zijn ze bang

Slaap’loze nachten,
en baden in ‘t zweet
met gruizige slaapkop
en jeuk aan de reet

Kapotte ochtend
en toch maar op weg
Zestien uren pezen
voor brood met beleg

Ijspegels wegkrabben
de motor start toch
Kom maar kom maar
Zestig kilometer nog

Je remt net op tijd!
Ogen verschrikt en zo groot
Twee reetje op straat
Ze springen naar morgen
verdwijnen in de sloot.

Er is zoveel schoonheid:
Tederheid, liefde en al wat mooi kan zijn.
Soms is het zo mooi, dat je de rijm vergeet.
Sneeuwvlokjes, ijsbloemen, nietsvermoedende reetjes.
Als je er maar de tijd voor neemt. En vooral niet vergeet wat echt belangrijk is:
De vriendin is fantastisch, de gezondheid goed, op een verkoudheid na, maar zelfs die kriebelhoest klinkt grappig.

Al dat geëmmer, gemelk en gedoe,
twijfels tot je vergeet
‘t leven is mooi
dat ze roesten aan mijn reet.